آب مروارید مادرزادی، عامل حدود 10 درصد از کل موارد کاهش بینایی کودکان در جهان است و برآورد شده است که از هر 250 نوزاد در امریکا، یک نوزاد دچار نوعی آب مروارید می باشد. آب مروارید در کودکان می تواند به طور مستقل و یا مرتبط با وضعیت های سیستمیک از جمله ناهنجاری های کروموزومی (سندرم های کرانیوفاسیال، مندیبولوفاسیال و اسکلتی)، اختلالات متابولیک، عفونت های مادرزادی (پوستی، دستگاه عصبی مرکزی، عضلانی-اسکلتی یا کلیوی) یا عوامل خارجی مانند ضربه یا پرتوتابی رخ دهد. آب مروارید ناشی از بیماری های سیستمیک، در نزدیک به همه موارد، دوطرفه خواهد بود؛ البته همه موارد آب مروارید دوطرفه مربوط به بیماری های سیستمیک نیستند. آب مروارید هم چنین می تواند با سایر ناهنجاری های چشمی از جمله عروق جنینی پابرجا (PFV)، کولوبوما، ناهنجاری رشد سگمان قدامی و فقدان عنبیه (aniridia) همراه باشد.

با توجه به افزایش فزاینده شیوع دیابت قندی، این افراد نسبت بیش تری از مراجعان به چشم پزشکان را تشکیل خواهند داد و آب مروارید یکی از مهم ترین علل کاهش بینایی در این افراد است. برخورد صحیح با آب مروارید در این بیماران، نیاز به توجه ویژه و در نظر گرفتن وضعیت سایر قسمت های چشم و شرایط سیستمیک دارد. در گذشته نه چندان دور، عوارض عمل جراحی آب مروارید در این بیماران زیاد بود و توصیه می شد که عمل جراحی با تاخیر انجام شود. با آمدن تجهیزات و روش های جدیدتر و انجام جراحی با حداقل صدمه بافتی، نتایج جراحی بهبود چشم گیری یافته اند. مطالعات متعددی در رابطه با آب مروارید در بیماران دیابتی انجام شده اند. این مطالعه مروری، بر اساس جستجو در مدلاین با استفاده از واژه های کلیدی diabetic maculopathy, diabetic macular edema, diabetes mellitus, cataract و diabetic retinopathy انجام پذیرفته است.

تعیین دز جذبی چشم در هنگام پرتو درمانی سرطان های سر و گردن برای برآورد خطر ابتلا به سرطان ثانویه و آب مروارید ناشی از تابش ضروری است بدین منظور سنجش دز چشم از 20 بیمار سرطانی که تحت پرتو درمانی با ماشین کبالت – 60 قرار می گرفتند توسط دزیمترهای گرماتاب انجام گرفت. درمان بیماران با دو روش SAD و SSD مورد بررسی قرار گرفت برای هر میدان درمانی دو بج بر روی دو چشم که هر کدام حاوی 3 تراشه گرماتاب بودند استفاده شده است تا میزان عدم قطعیت نتایج کسب شده تقلیل یابد. دز ناشی برای بیماران تحت درمان در ناحیه سر و گردن از مرتبه cGy 80 تا 200 cGy بوده است. در این بررسی گستره دز دریافتی توسط چشم از mGy 3.49 تا mGy 639.1 و میانگین آن و mGy 98.114 برآورد شده است که به طور متوسط 3% متوسط دز سر و گردن تحت درمان است. بیشترین سهم دز چشم هنگامی است که چشم در مقابل چشمه قرار دارد. این در حالی است که اگر فاصله مرکز چشم از لبه میدان کمتر از 3 سانتیمتر باشد میانگین دز دریافتی چشم 12 درصد میانگین دز درمانی است.

هدف: معرفی دو بیمار مبتلا به آب مروارید قطره روغنی (oil-drop) و ارایه نحوه تشخیص بیماری و اجتناب از انجام بررسی های غیرضروری.معرفی بیماران: دو بیمار زن (یکی 46 و دیگری 56 ساله) که به خاطر کاهش دید با علت نامشخص و معاینات چشمی طبیعی مورد ارزیابی های پارکلینیک متعدد از جمله CT-scan، MRI، (visual evoked potential) VEP و ERG (electroretinogram) قرار گرفته بودند؛ بررسی شدند و در نهایت با استفاده از معاینات تشخیصی ساده مثل بازتاب قرمز (red reflex)، بازتاب رتینوسکوپی، صفحه سوراخ دار (pinhole) و ویزوسکوپ، تشخیص آب مروارید نامحسوس یا قطره روغنی برای آنها گذاشته شد.نتیجه گیری: در موارد کاهش دید تدریجی با علت نامشخص بدون RAPD و دارای دید رنگ طبیعی، باید به فکر آب مروارید نامحسوس بود و با کمک معاینات دقیق تر و بررسی بازتاب قرمز و بازتاب رتینوسکوپی و به وسیله ویزوسکوپی به تشخیص درست رسید.

در سده گذشته، آب مروارید عامل اصلی کم بینایی و نابینایی در جهان بوده است و به نظر می رسد که در سده اخیر نیز هم چنان عامل اصلی باشد. بهبود کیفیت زندگی و افزایش طول عمر، موجب شیوع بیش تر آب مروارید در کشورهای پیش رفته و در حال توسعه شده است. بررسی ها نشان داده اند که در استرالیا بعد از 40 سالگی، به ازای هر 10 سال افزایش سن، شیوع آن دو برابر می شود. به طوری که تمام افراد در سن 90 سالگی مبتلا به آب مروارید می شوند. البته در کشورهایی مثل هند که وضعیت اقتصادی مناسبی ندارند، سن شیوع آب مروارید 14 سال زودتر است ...

سابقه و هدف: نظر به شیوع جراحی کاتاراکت و متداول شده روش Phacoemulsification(PE) به منظور ارزیابی نتایج و عوارض این روش  و روش استاندارد کاتاراکت خارج کپسولی به صورت (Nucleus expression NE) در مراحل اولیه تغییر از روش استاندارد به روش فیکو و بررسی نقش انتخاب بیماران در ایجاد عوارض حین عمل فیکو این مطالعه در مراجعین به کلینیک خصوصی طی سالهای 1374-77 انجام شد. مواد و روشها: تحقیق به روش همگروهی (Chort study) در مبتلایان به کاتاراکت سنی که بصورت متوالی به کلینیک خصوصی مراجعه و تحت عمل جراحی کاتاراکت قرار گرفته بودند انجام شد. بر حسب وضعیت بیمار، چشم و نوع کاتاراکت بیماران به دو گروه تقسیم شدند. گروه اول به روش استاندارد مورد عمل واقع شدند و گروه دوم به روش فیکو داروهای مصرفی و نحوه پیگیری برای هر دو گروه یکسان بود. نتایج عمل از لحاظ ارزیابی دید میزان آستیگماتیسم و عوارض حین و بعد از عمل در هر گروه مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج: سیصد و هفت چشم مورد عمل کاتاراکت قرار گرفتند که روش عمل در 207 چشم از نوع Nucleus expression و در 100 چشم  بصورت phacoemulsification بود. متوسط سن در بیماران گروه اول 70± 12 سال و در گروه دوم 57± 10 سال بود. دید 20.40 و کمتر قبل از عمل در 99 درصد از بیماران گروه اول و 100 درصد بیماران گروه دوم وجود داشت. بعد از عمل بیماران گروه اول در %71 موارد دید اصلاح شده 20.30 یا بیشتر بدست آوردند. این میزان دید در %87 بیماران گروه دوم حاصل شد. آستیگماتیسم قبل از عمل در گروه اول 1.5 دیوپتر و در گروه دوم 0.95 دیوپتر بود که میزان آن 4 ماه بعد از عمل به ترتیب به 1 و 1.1 دیوپتر رسید. مهم ترین عارضه حین عمل در گروه اول خروج ویتره بود که در %1 موارد اتفاق افتاد. ولی در گروه دوم عارضه پارگی کپسول خلفی یا خروج ویتره دیده نشد. عوارض بعد از عمل در گروه اول شامل CME، 5 درصد و Sterile uveitis، 4 درصد، آندوفتالمیت و جداشدگی شبکیه هر کدام نیم درصد بود. در گروه دوم عارضه CME و Sterile uveitis هر کدام یک درصد بود و عوارض جداشدگی شبکیه و آندوفتالمیت دیده نشد. استنتاج: هر دو روش جراحی کاتاراکت خارج کپسولی phacoemulsification و Nucleus expression روشهایی موثر و کم عارضه برای مبتلایان به کاتاراکت سنی می باشند. انتخاب بیمار مناسب در مراحل ابتدایی نقش مهمی در کاهش عوارض فیکو دارد. میزان آستیگماتیسم پس از 4 ماه در این دو روش عملا تفاوتی ندارد.  

هدف: ارزیابی روند اعمال جراحی آب مروارید وابسته به سن و تعیین نسبت اعمال جراحی آب مروارید چشم دوم (SECS) و عوامل موثر بر آن در بیمارستان لبافی نژاد.روش پژوهش: در این مطالعه توصیفی- تحلیلی مقطعی، اطلاعات مربوط به اعمال جراحی آب مروارید وابسته به سن بر اساس کد تشخیص معیار بین المللی طبقه بندی بیماری ها و مشکلات مرتبط با سلامت (ICD-10) مورد بررسی قرار گرفت. نمونه گیری بر روی اطلاعات الکترونیک ثبت شده در بخش بایگانی بیمارستان لبافی نژاد در فاصله زمانی سال 1385 الی 1388 و با روش تصادفی سیستماتیک صورت گرفت، به گونه ای که 15 درصد از کل اعمال جراحی آب مروارید در هر سال وارد مطالعه شدند. پس از آن پرونده های افراد انتخاب شده استخراج و مورد بررسی قرار گرفتند. تعداد اعمال جراحی و نسبت سالیانه جراحی آب مروارید چشم دوم (SECS)، به عنوان پیامدهای اصلی این مطالعه محاسبه شدند و روند تغییرات و ارتباط با سایر متغیرها توسط مدل رگرسیون خطی و آزمون رگرسیون لجستیک محاسبه گردید.یافته ها: تعداد 10517 مورد عمل جراحی آب مروارید مرتبط با سن طی چهار سال (1388-1385) در بیمارستان لبافی نژاد صورت گرفته بود که تعداد 1585 مورد (15 درصد) جهت تعیین نسبت اعمال جراحی چشم دوم (SECS) به صورت تصادفی انتخاب شدند. از این تعداد، 1139 مورد (71.8 درصد، حدود اطمینان 95 درصد: 74.1-69.5) مربوط به عمل چشم اول و 446 مورد (28.2 درصد، حدود اطمینان 95 درصد: 30.35-25.9) مربوط به چشم دوم بود. نسبت عمل جراحی آب مروارید چشم دوم به صورت خطی از 24.6 درصد در سال اول به 33.4 درصد در سال 1388 افزایش یافت .(P=0.01) میانه فاصله زمانی جراحی چشم اول و دوم، 9 (دامنه بین چارکی 24-4) ماه بود و در طول مدت مطالعه تغییر معنی داری در آن حاصل نشد. نسبت SECS و فاصله زمانی بین دو عمل ارتباط معنی داری با سن، جنس و نوع بیمه بیماران نداشتند. در مواردی که نوع عمل چشم اول فیکوامولسیفیکاسیون بود، جراحی آب مروارید چشم دوم به طور قابل ملاحظه ای نسبت به روش خارج کپسولی، بیش تر بود (29.9 درصد در مقابل 19.5 درصد، P=0.007).نتیجه گیری: در سالیان اخیر، تعداد کل اعمال جراحی آب مروارید مرتبط با سن و نیز نسبت اعمال چشم دوم در بیمارستان لبافی نژاد روند صعودی داشته است. حدود یک سوم از کل اعمال جراحی آب مروارید مربوط به عمل چشم دوم می باشد.

آب مروارید هنوز هم یکی از علل مهم نابینایی و کم بینایی در جهان است و به رغم آنکه پژوهشهای مربوط به علل ایجاد آب مروارید و علت تغییر پروتیینهای عدسی و در نتیجه، پیشگیری از ایجاد آن، در مراحل اولیه میباشند؛ نحوه درمان آن طی 20 سال گذشته تغییرات فراوانی نموده است به طوری که امروزه، انجام عمل آب مروارید و کارگذاری لنز داخل چشمی از طریق یک برش یک میلیمتری بدون نیاز به بخیه و کسب دید 10.10 برای دور و نزدیک در روز بعد از عمل، پدیده عجیبی نیست. اطلاع از این سیر تکاملی جهت همکارانی که به تازگی به جمع چشم پزشکان میپیوندند ضروری است و چه بسا آیندگان ممکن است با مرور فعالیتهای امروز ما، به ابتدایی بودن روشهای درمانی موجود نسبت به تغییرات آینده متعجب گردند؛ همانگونه که ما نسبت به روشهای درمانی 20 سال پیش چنین نگرشی داریم. در این مقاله سعی شده است سیر این تحولات به اختصار بیان گردد ولی نکته قابل تأکید این است که هر فناوری جدید، دلیل برتری حتمی آن نسبت به روشهای قبلی نیست و قابل تعمیم به کلیه مراکز و قابل انجام توسط همه جراحان نمیباشد؛ به طوری که انجام عمل آب مروارید از طریق یک برش 3 میلیمتری نمی تواند روشی منسوخ شده در برابر روش MICS باشد که در آن، انجام عمل و وارد کردن لنز از طریق برش یک میلیمتری صورت میگیرد.

بر خلاف پیش رفتهای اخیر در روش های جراحی میکروسکوپی، جراحی آب مروارید کودکان، هنوز چالشی است که نیاز به توجه دقیق و ویژه دارد. در طول 15 سال گذشته، کارگذاری لنز داخل چشمی در بچه ها، رایج تر شده است و به کار گیری لنز، دیگر یک مساله بحث انگیز نیست.مشکلات موجود در درمان آب مروارید کودکان، مربوط به روش جراحی، پاسخ فیزیولوژیک منحصر به فرد به جراحی و بهبود عملکرد بینایی هستند. گرچه درمان آب مروارید در بچه ها نیاز به کار گروهی دارد، نقش جراح در رسیدن به نتایج بینایی مطلوب، غیرقابل انکار است. تجربه همراه با آگاهی از تفاوت ها و چالش های درمان آب مروارید در کودکان در مقایسه با بزرگ سالان، پایه های این نقش هستند. تشخیص آب مروارید در کودکان، ارزیابی کودک مبتلا به آب مروارید کاهنده دید و محاسبه قدرت لنز داخل چشمی که تفاوت های اولیه مهم نسبت به بزرگ سالان می باشند، در این مقاله مورد بحث قرار نمی گیرند، بلکه بیش تر پیرامون ویژگی های کالبد شناختی چشم کودکان بحث می شود و سپس تفاوت های مربوط به هر مرحله از جراحی آب مروارید در کودکان و بزرگ سالان مقایسه خواهد شد ...